Dziennik 3/4/2017 - Blogi koleżanek i władcy chaosu

Przegrzał mi się system od pracy dzisiaj i postanowiłem dla odpoczynku poczytać blogi moich koleżanek. Kobiety piszą zawsze w taki pogodny sposób... Nawet wtedy, gdy w kolejnych zdaniach zaprzeczają czasem temu, co napisały w poprzednich, to całość ich wypowiedzi przenika jakaś nieuchronna logika kosmicznej kontynuacji. Dlatego, czytając, mam wrażenie, jakbym kładł na chwilę głowę na poduszce z puchu gwiazd... Nie boję się śmierci i odpoczywam. [Dwa wielokropki w jednym krótkim akapicie... {A nawet trzy! I wykrzyknik - to już przesada.} Zapachniało patosem.](Zabrakło mi nawiasów tymczasem i musiałem właśnie użyć tego zwykłego.)

Chciałem nawiązać do wpisu na blogu jednej koleżanki, ale pomyślałem, że jeśli napiszę o jej blogu, to druga koleżanka, prowadząca innego bloga, zdenerwuje się, że to nie o niej. Tak minimalnie się zasmuci tylko - pewnie nawet sama tego nie zauważy - ale jednak. Dlatego nie będzie żadnych nawiązań. Niestety, straciłem przez to wątek i już nie wiem, o czym chciałem napisać minutę temu - bo dziesięć minut temu nie chciałem napisać o niczym. Nigdy raczej nie planuję radosnej blogowej twórczości z wyprzedzeniem większym, niż kilkadziesiąt sekund, potrzebnych do uruchomienia komputera. Podziwiam pisarzy, bo książki trzeba prawdopodobnie pisać według jakiegoś pomysłu i planu. Ja natomiast, jako właściciel agencji artystycznej, jestem etatowym Władcą Chaosu [nie mylić z szatanistami, wyznawcami satana]. Większość mojej pracy to gaszenie pożarów, często: w czyichś głowach - a więc tak samo, jak na blogu. Tyle że tutaj zajmuję się głównie sobą, jak każdy poważny bloger. I blogerka.

Przykładowi szataniści:

A nie, to jednak zespół Sedes. Przepraszam, ale na zdjęciach z Jarocina wszyscy wyglądają tak samo. Prawdopodobnie esbecy też wyglądali tak samo, dlatego nikt ich tam nie rozpoznał. Ani tam, ani nigdzie indziej - ani wtedy, ani nigdy później. Fajnie byłoby być takim esbekiem: dobre pieniądze, samochód, mieszkanie, kobiety, a praca przyjemna, czasami nawet na jakiś koncercik służbowo się pojechało. Nie możnaby tylko mieć sumienia, bo sumienie w takich sytuacjach wszystko psuje. Są pod tym względem cztery rodzaje ludzi, biorąc pod uwagę jeszcze to, jakie decyzje podejmują w życiu: 1) ludzie z sumieniem, żyjący zasadniczo dobrze - ci mogą być szczęśliwi, 2) ludzie z sumieniem, żyjący przeważnie źle - ci męczą się okrutnie, 3) ludzie bez sumienia, żyjący dobrze - co statystycznie przecież może się zdarzyć i 4) ludzie bez sumienia, żyjący źle - szczęśliwsi prawdopodobnie od większości 1). Najgorzej ma typ 2), ale, dzięki odpowiedniej pracy nad swoim charakterem, można z niego po pewnym czasie ewoluować do typu 4).

Znowu nic ciekawego nie napisałem, trudno, może następnym razem, a teraz idę spać, bo czeka mnie jeszcze 8 ciężkich dni w cyklu kilkunastu takich. Jak na razie jednak nieźle mi idzie, mam na koncie między innymi dni, w które robiłem pokazy, a później przejeżdżałem za kółkiem 800 kilometrów. W taki przedłużony weekend przejechałem ponad 2000 km i wszystko się udało, jeśli chodzi o sprawy firmowe.

Wrzucam na koniec tradycyjnie już piosenkę depeszowców. Nie mam pojęcia o czym jest, bo nigdy nie słucham tekstów piosenek, ale leciała akurat w radiu, gdy dojeżdżałem w sobotę w nocy na Bałkany, dobry kawałek: