Psychologia biznesu

"Zastanawiam się, co pozwala ludziom wykonującym monotonną pracę nie przeżyć wypalenia zawodowego. Zazwyczaj pewnie: żona, dzieci i brak pieniędzy. Ja przeżyłem je w dość ciekawej w końcu działalności, chociaż dopiero po ośmiu latach [do diaska! za chwilę okrągły jubileusz...] prowadzenia firmy. [Już uspokajam klientów: właśnie mi przechodzi.] Nie wiem jak inni sobie z tym radzą, ale mi pomaga świadomość, że właśnie niektórzy mają gorzej, że większość alternatyw jest całkiem do bani, nawet w porównaniu z psychicznym nieraz koszmarem prowadzenia własnej firmy.

Na wypadek, gdyby artykuł ten czytały osoby, które z przedmiotową tematyką nie miały dotąd styczności - czyli młodzież do lat 22 - przedstawię w skrócie listę objawów wypalenia zawodowego:

- Denerwuje cię dzwoniący telefon, więc go nie odbierasz, tylko jesz coś, palisz fajkę i potem oddzwaniasz.

- Wkurzają cię już nawet sympatyczni ludzie, jeśli tylko mają cokolwiek wspólnego z twoją pracą, a więc - w przypadku prowadzenia własnej firmy - denerwują cię wszyscy ludzie, których znasz.

- Budzisz się rano i myślisz: "ja pierdolę."

- Nie masz już ochoty pisać często na blogu o gołych babach.

- Przegrywasz w czołgi, jeśli w czasie gry pomyślisz o pracy.

- Opuszczają cię klienci i pracownicy.

- Umierasz w głodzie i zapomnieniu.

Dlatego nie można tej przypadłości ulegać na dłużej, niż na pół roku. Mój kolega powiedział mi ostatnio, że czuje się tak od roku i uwierzcie mi: nie jest z nim dobrze. Gra w gry RPG, ogląda Star Trek i He-man'a, żywi się zupkami ze sklepu i mieszka w Lublinie. Jest już więc na ostatniej prostej... Ale dla Was nie jest jeszcze za późno! Jeśli chcecie poznać swoją indywidualną drogę wyjścia z kryzysu, zaproście mnie na szkolenie. Wystarczy napisać lub zadzwonić, a ja oddzwonię w ciągu dwóch godzin. Zapraszam do współpracy."

Dziękujemy za tę wypowiedź naszemu ekspertowi:

Który przesłał nam też niezłe zdjęcie z Opla, na wypadek, gdybyśmy nie chcieli dawać na okładkę magazynu "Parapsychopatologia biznesu" zdjęcia jego facjaty, która wygląda całkiem normalnie.

Jednak jego portret spodobał nam się, jako miła odmiana od goszczących na naszych łamach na co dzień wizerunków szurniętych psycholożek. Fotkę z auta przesyłamy kolegom z "Moto-Świata", którzy składają akurat wydanie specjalne o zabytkach niemieckiej motoryzacji.