Dziennik 3/01/2016 - Polityczna dezinformacja w służbie marketingu biznesowego

Albo odwrotnie. W każdym razie wizerunek firmy jest bardzo ważny, ale trzeba mieć tych obrazków kilka, dla różnych grup ludzi. Przynajmniej w przypadku mojej firmy jest to konieczne. Ważne jest, aby odpowiednio przedstawiać nawet kondycję finansową firmy, majątkowy stan posiadania, a czasem nawet odpowiednio zasugerować poziom marży na danym produkcie - czasem prawdziwie, czasem fałszywie. Mam więc inną historię dla klientów firmowych, inną dla miejskich, kilka różnych historii dla prywatnych nieprofesjonalnych, jeszcze inną dla pracowników i inną bajkę dla siebie. Mam nawet historię dla urzędu skarbowego, która niestety jest daleka od tej dla klientów firmowych, a bliska tej dla pracowników i w ogóle chyba najbliższa prawdy.

To tyle, jeśli chodzi o to, kto u mnie w domu więcej zarabia ;)

...

Słabo tak bez muzyki, więc przynajmniej to, ukradzione komuś z facebooka:

Trochę wyjątkowo zainteresowałem się tym razem tekstem i było warto, fajny klimat. Tom Waits jest jednym z tych setek muzyków, "których nigdy specjalnie nie słuchałem", ale których kojarzę z kilku piosenek, które lubię. Jestem po prostu laikiem w temacie muzyki, umiarkowanym, powiedzmy. Ale to i tak nic przy ogromie mojej niewiedzy w dziedzinie kina. Dzisiaj zmarł Alan Rickman, o którym nigdy w życiu nie słyszałem, którego nawet nie kojarzę z żadnego filmu. Idę o zakład, że obejrzałem w życiu najmniej filmów spośród wszystkich osób, które czytają ten wpis. Ba! Jestem pewien, że obejrzałem ponad dwa razy mniej filmów od tego z Was, kto obejrzał ich najmniej. Filmy są długie, nie mam na nie po prostu czasu - chociaż bardzo je lubię. Zawsze jednak gdy myślę o włączeniu filmu, zapala mi się żarówka: "Cholera, przez najbliższe dwie godziny nie napiszę żadnej oferty, nie zrobię nic na facebooku, nie wymyślę czegoś, co powinienem teraz wymyślić, a przecież na pewno jest wiele rzeczy, które w ciągu najbliższych dwóch godzin powinienem wymyślić i zaplanować.", i tak dalej. Kończy się na przykład na pisaniu wpisu na blogu przez kilka minut, a później zastanawianiu się przez pół godziny, o co mi chodziło. Chyba lubię po prostu swoją własną fikcję, ona mi przeważnie, zasadniczo wystarcza.

...

Lubię wszystkich ludzi, dlatego z automatu lubię też Niemców - ale to nie ma nic do polityki. Zaraz, chyba już o tym pisałem. Nie, ogólnie jednak nie, nie sądzę, żebym mógł sie napić ze statystycznym przypadkowym Niemcem, sorry. Może z co drugim.

...

Wracając do muzyki, miałem szczęście, że gdy zacząłem słuchać The Prodigy, to byłem jeszcze za mały na narkotyki, a gdy teoretycznie dorosłem, to przestałem tego słuchać i w ogóle chyba skończył się rave. Gdybym znalazł się w nieodpowiednim momencie w nieodpowiednim czasie, to mógłbym skończyć jak oni:

Miałem kiedyś (oprócz wszystkich albumów na kasetach) czadową kolekcję kilkunastu singli i remixów Prodiżu na płytach i raz w przypływie jakiejś podejrzanej dobroduszności PODAROWAŁEM JE WSZYSTKIE ANGLIKOWI, mężowi mojej kuzynki. Czaicie to? Najpierw ktoś sprowadził to gówno do Polski, wydałem na nie kupę kasy, by na koniec zawrócić całość do miejsca startowego. Teraz żałuję, chociaż niby nie wypada o tym mówić, ale tej kuzynki może nawet nigdy w życiu nie zobaczę, na wesele na pewno nie przyjedzie, może ewentualnie na mój pogrzeb, ale to też nie jest pewne, więc ogólnie bez ciśnienia.

Daję link do strony głównej youtube, każdy w razie potrzeby znajdzie sobie na niej The Prodigy, ewentualnie coś innego, na przykład Krawczyka, Skaner, albo Jack'a Parrow'a:

Pracuję już kilkanaście godzin dzisiaj, znowu pójdę spać po 5:00, zaczyna mi odbijać, a jeszcze dwie oferty. Zaczynam się bać, że wpiszę w którejś np. Pokaz tańca w wykonaniu Jack Parrow + warsztaty tańca, 900 zł + VAT i wkleję zdjęcie tego świra i wyślę do jakiegoś pałacu albo do jakiegoś przedszkola, ja pierdolę, tam pomyślą, że to oferta na Świętego Mikołaja... Ok, koniec wszystkiego na dzisiaj, jeszcze tylko jedna oferta obowiązkowa i spać.