Locsolkodás - lany poniedziałek na Węgrzech

Nie widziałem, ale R. opowiedziała mi co-nieco i przesłała poglądowe filmy. Jak wiele tradycji, ta również jest tam dość powszechna i nie jest traktowana jako historyczna ciekawostka i dziwaczny skansen, tylko jako coś oczywistego i wciąż fajnego.

W wersji z pełną oprawą artystyczną może wyglądać to tak:

(Film wybrałem ze względu na dobrą muzę!) Przy czym akcje w tym stylu odbywają się nie tylko w wioskach, ale także w dużych miastach. Na Węgrzech był chyba bardziej spłaszczony model społeczeństwa feudalnego, bo nie zauważam tam w tradycyjnej kulturze wielkich różnic między wsią i miastem, a także między tym, co było szlacheckie, a tym, co było chłopskie. Może XIX-wieczny romantyzm i nacjonalizm zrobił z nich szybciej i lepiej niż z Polaków zwarty i nowoczesny naród? Pewnie gdybyśmy wtedy mieli swoje państwo, wyglądalibyśmy dzisiaj znacznie inaczej...

Wracając do imprezy: chłopacy przyjeżdżają pod dom dziewczyny i wołają, żeby wyszła. W tle muzyka na skrzypcach, ewentualnie tłuste dubstepowe bity. Dziewczyna wychodzi, ale nie ma tam bezczelnego lania od razu, nie ma takiego bicia. Najpierw trzeba powiedzieć lub zaśpiewać wierszyk, a później zapytać:  

"Szabad-e locsolni?"

Na co dziewczyna odpowiada:

"Szabad."  

"Wolno oblać?" - "Wolno.". Tłumaczę na "wolno", zamiast "można", bo słowo "szabad", oprócz "można", znaczy też chyba "wolny/wolna" i ta jego wieloznaczność - szczęśliwie możliwa tak samo w języku polskim - jest tu być może też pewnym grypsem: bo odwiedzana dziewczyna jest wolna, niezamężna. Ale to tylko moje przypuszczenie.

Chłopcy zawsze tam pytają, a dziewczęta - zawsze się zgadzają. Czyż to nie świadczy wspaniale o szarmanckości tamtejszych mężczyzn i o mądrości węgierskich kobiet? Do tego cały ten wstępny ceremoniał... W porównaniu do tego, nasze miejsko-wiejskie manewry [w których nigdy nie uczestniczyłem, a które zresztą i tak już chyba zanikają] z oblewaniem wodą kogo popadnie zza winkla, z okna i z partyzanta wyglądają raczej blado i prymitywnie. [Ale to nie jest diss na Polaków, nie mam takiej potrzeby, nie mam narodowych kompleksów, które rodziłyby automatyczny wstyd za własny naród, a w każdym razie: nie przyznaję się do nich.]

Później dziewczyna zaprasza chłopców do domu na pálinkę i zagrychę. Jak jest klimat i dobra muza, to można jeszcze chwilę potańczyć, a potem ekipa jedzie odwiedzić następną koleżankę. Po kilku wizytach załoga jest już całkiem pijana i rzadko kiedy udaje się objechać wszystkie znajome panny - ale spokojnie, rok ma jeszcze 364 dni.

To nie jest naukowy wpis :)